نام علمی : Gazelle gazelle dareshourii نام انگلیسی:  Mountain gazelle   نام فارسی: آهوی کوهی دره شوری

 (آهوی كوهی جبیر)

این آهو شباهت زیاید به جبیر دارد. در سال 1362 به دنبال مرگ و میر حدود 300 رأس از 350 رأس این آهو در جزیره فارو نگارنده به اتفاق آقای دره شوری جهت بررسی علل ان به این جزیره عزیمت نمودیم./ در این بررسی علت مرگ و میر نباریدن باران در زمستان و عدم دسترسی آهوها به علوفه سبز آبدار تشخیص داده شد (در جزیره فارو آب وجود ندارد ولی میزان رطوبت در اغلب فصول سال به جز زمستان بسیار بالاست.) در طول این بررسی متجاوز از 50 جمجمه از این آهو جمع‌آوری شد كه پس از انتقال به تهران برای انجام بررسی‌های علمی در اختیار دانشكده‌ محیط زیست كرج قرار گرفتند. بر اساس بررسی‌های و تحقیقات انجام شده توسط آقایان گروز و كرمی این آهوها زیرگونه‌ای از آهوی كوهی تشخیص داده شدند. به پاس قدردانی از خدمات ارزنده آقای بیژن فرهنگ دره شوری محقق برجسته‌ ایرانی به طبیعت و حیات وحش كشور این آهو به نام ایشان نامگذاری گردید. براساس آخرین آمار در حال حاضر تعداد این آهوها در جزیره فارور از 500 رأس تجاوز نموده كه با توجه به محدودیت زیستگاه بسیار نگران‌كننده است.

متأسفانه تاكنون مطالعات علمی چندانی در مرد غزال‌‌های ایران (آهوها وجبیرها) انجام نگرفته است. با توجه به تفاوت‌های ظاهری كه در بین غزال‌های موجود در ایران به خصوص در مناطق شرقی غربی مركزی ساحلی و جزایری مانند خارك هرمز هنگام و قشم مشهده می‌شود انجام مطالعات ژنتیكی و مورفولوژیك به منظور شناسایی آنها ضروری است.

 (بلوچی: آسك)(تركی: جیران)(تركمنی: توقر)(كردی: ماده كاسك، نر كلاسك)(لری، ك‍لاس)

مشخصات: جثه‌ی متوسطی دارد. نرها شاخ‌های نسبتاً بلندی دارند كه در محل اتصال به سر هم نزدیك می‌شوند سپس به طرف بالا از هم فاصله گرفته و انحناء پیدا می‌كنند.نوك شاخ‌ها قدری به سمت داخل پیچیده‌اند شكل آنها قدری«S» مانند و از جلو شبه چنگ است. بلندترین شاخ آهو مربرط به منطقه اشتهارد كرج است كه 45 سانتی‌متر طول دارد. ماده‌ها معمولاً فاقد شاخ‌اند (در شوشتر و میش داغ در استان خوزستان دو آهوی ماده كه شاخ‌های كوچكی داشتند مشاهده شد) در فصل تابستان موها كوتاه و شنی رنگ و در زمستان موها بلندتر و متمایل به قهوه‌ای است. زیر بدن و كفا‌ها سفیدند موهای دم نسبتاً بلند رنگ است. رنگ آهوهای مسن به خصوص نرها روشن‌تر و گاهی كرم رنگ است. در زیر گلوی آهوها به ویژه نرها برآمدگی گواتر مانندی مشاهده می‌شود.

اندازه‌ها: طول سروتنه 90 تا 130 سانتی‌متر دم 16 تا 21، سانتی‌متر ارتفاع 70سانتی‌متر، وزن 20 تا 45 كیلومتر.

زیستگاه: مناطق استپی و نیمه بیابانی (دامنه‌ زارهای واقع در دشت‌های مسطح را ترجیح می‌دهد.)

پراكندگی‌: اغلب دشت‌های كشور.

پراكنش‌ جهانی: عربستان، پاكستان، تبت، تركمنستان، تركیه.

عادات: روزها و برخی اوقات شب ها فعال است. به صورت اجتماعی، در گله‌های كوچك و بزرگ دیده می‌شود (تعداد افراد یك گله ممكن است از 300 رأس تجاوز كند). حیوان سریعی است، می‌تواند با سرعت80 كیلومتر در ساعت بدود. معمولاً در فصل زمستان از مناطق سردسیر به مناطق گرم‌تر مهاجرت می‌كند. تا چندین سال قبل همه ساله با سرد شدن هوا هزاران رأس آهواز دشت‌های زنجان و قزوین مانند دشت سهرین به ممناطقی مانند سیاه پرده واقع در منطقه حفاظت شده كویر و دشت‌های مجاور آن مهاجرت می‌كردند.

آهوها در هنگام فرار مسیر مشخصی را در نظر می‌گیرند و حتی با دیدن انسان و یا اتومبیل در جلوی خود حاضر به تغییر مسیر نیستند. شكارچیان از این خصوصیت آهوها استفاده نموده زاویه حركت و سرعت اسب (به تازگی اتومبیل و موتور سیكلت) خود را طوری تنظیم می‌كردند كه در مسیر عبور آهوها قرار بگیرند (به این عمل دماغ گرفتن آهو می‌گویند.) یكی دیگر از روش‌های سنتی شكار آهو، آهو گردانی است. در این روش تعدادی شكارچی با در نظر گرفتن جهت وزش باد در مسیر احتمالی عبور آهوها استتار می‌نمایند سپس یك شخص با تجربه كه «آهو گردان» نامیده می‌شود از پشت به آهوها نزدیك می‌شود و طوری آنها را هدایت می‌كند كه از مسیری كه شكارچیان كمین كرده‌اند عبور نمایند.

غذا: از علوفه و بوته‌ها تغذیه می‌كند. در مناطقی كه از امنیت كافی برخوردار باشد گاهی اوقات به خصوص در فصل پاییز و زمستان كه علوفه سبز كمیاب است به مزارع ینظیر گندم یونجه چغندر و صیفی جات دستبرد می‌زند. در منطقه حفاظت شده كالمند یزدگاهی آهوها به درختان جوان پسته خساراتی وارد می‌سازد. در منطقه حفاظت شده بیدوئیه كرمان نیز آهوها اغلب در مزارع گندم مشاهده می‌شوند.

تولیدمثل: در مناطقگرمسیر اوایل پاییز و در مناطق سردسیر در اواخر پاییز جفت‌گیری می‌كند. در این فصل بین نرها جدال‌های سختی در می‌گیرد. نرهای قوی معمولاً چند ماده را در اختیار می‌گیرند و با همگی آنها جفت‌گیری می‌كنند. مدت آبستنی حدود 170 روز است یك تا دو بچه می‌زاید در چند روز اول بچه‌ها را بین بوته‌ها مخفی می‌كند ولی در موقع چرا زیاد از آنها فاصله نمی‌گیرد. چنانچه دشمن به بچه‌ها نزدیك شود مادر با حركات مختلف سعی در جلب نظر و كشاندن دشمن به سمت خود می‌كند.  بچه‌ها تا حدود پنج ماهگی شیر می‌خوردند. پس از یك و نیم سالگی بالغ می‌شوند. طول عمر حدود 12 سال است.

وضعیت فعلی: دشمن طبیعی مهم آن یوز گرگ و كارال است. ت اواخر دهه 1350 تعداد زیادی آهو در اغلب دشت‌های كشور مشاهده می‌شد (برای مثال در سال 1356 متجاوز از 10 هزار رأس آهو در منطقه موته‌ی اصفهان 7 هزار رأس اطراف دامغان و 5 هزار رأس اطراف سمنان وجود داشت ). به علت شكار بی‌رویه ‌ای كه اغلب وسیله موترسیكلت و اتومبیل در روز و شب صورت می‌گیرد (نگارنده در طول زندگی خود در منطقی مانند دشت نگار كرمان دشت اخلمد قوچان موته اصفهان و سیاه پرده تهران به شكارچی نماهایی برخورد نموده كه با استفاده از اتومبیل و نورافكن در طول یك شب متجاوز از 30 رأس آهو را شكار كرده بودند) و تبدیل زیستگاه‌ها به باغات و اراضی كشاورزی نسل آن تقریباً در تمام مناطقی كه تحت حفاظت نیستند نابود شده است. در حال حاضر بیشترین جمعیت در پارك ملی بمو در فارس پارك ملی گلستان و مناطق حفاظت شده بیدوئیه در كرمان كالمند در یزد شیر احمد در خراسان رضوی جزیره خارك در بوشهر و سهرین در زنجان وجود دارد. در سال 1363 تعداد 30 رأس آهو توسط نگارنده و با همكاری محیط بانان فارس از جزیره خاك زنده گیری و در جزیره‌ی كیش رها شدند. طبق آماربرداری انجام شده در سال 1373 تعداد آنها به 250 رأس بالغ گردیده بود ولی از آن به بعد به علت محدود شدن زیستگاه جمعیت آنها رو به كاهش گذاشته است.

نهنگ گوژپشت



 (وال گوژپشت)

مشخصات: جثه‌ای كوچك‌تر از نهنگ باله‌پشتی و سری پهن با زگیل‌های نامنظم بر روی آن و آرواره پایین دارد. رنگ پشت سیاه ولی شیارهای گلو و سینه سفیدرنگ است. باله‌های سینه‌ای بسیار بزرگ با حاشیه‌ی كنگره‌ای نامنظم و تقریباً به اندازه‌ی یك‌سوم طول بدن است كه از مشخصه‌ی این نهنگ به‌شمار می‌رود. معمولاً سطح زیرین باله‌ی دمی سفید و پشت آن مخلوطی از سیاه و سفید است. رنگ سفید قسمت زیرین باله دمی در موقع شیرجه زدن كاملاً مشخص است. پهنای باله‌ی دمی نیز به اندازه‌ی یك‌سوم طول بدن است. باله‌ی پشتی كوچك، قوزمانند تا بسیار خمیده است. تیغه‌های دندانی سیاه‌رنگ‌اند.

اندازه‌ها: طول بدن 12 تا 19 متر، شیارهای زیر گلو 10 تا 36 عدد، تیغه‌های دندانی در هر طرف حدود 270 تا 400 عدد، طول هر تیغه بالاتر از 80 سانتی‌متر، وزن 30 تا 45 تن.

پراكندگی: در ایران، خلیج فارس و به‌خصوص دریای عمان. در سال 1386 تعداد یك لاشه از این نهنگ در سواحل جزیره‌ی قشم مشاهده گردید.

پراكنش جهانی: تمام اقیانوس‌ها.

عادات: اجتماعی بودن، انجام عملیات آكروباتیك، صدای رسا و متنوع و مهاجرت‌های طولانی از ویژگی‌های این نهنگ است. معمولاً آرام و با سرعت 7 كیلومتر در ساعت شنا می‌كند، ولی بیشترین سرعت به 27 كیلومتر در ساعت می‌رسد، شنا نامنظم و همراه با بازی است. گاهی اوقات به مدت طولانی روی آب می‌خوابد. این جانور در حالی‌كه شكمش بالا است به‌طور كامل از آب بیرون می‌پرد و بعد می‌چرخد.

فواره‌ی نسبتاً كوتاهی به ارتفاع سه تا 5 متر دارد كه در بالا پهن می‌شود. در فصل تابستان توقف زیر آب معمولاً بین سه تا پنج دقیقه است ولی در فصل زمستان به 15 و استثنائاً به 40 دقیقه نیز می‌رسد. در موقع شیرجه رفتن پشت آن حالت قوزمانندی به‌خود می‌گیرد. این نهنگ صدای مخصوص و فوق‌العاده بلندی دارد كه در زیر اب تا فاصله‌ای متجاوز از 100 كیلومتر قابل تشخیص است. این نهنگ قادر است چندین نوع صدا ایجاد كند و در میان موجودات روی زمین متنوع‌ترین و طولانی‌ترین صدا را دارد كه بین 6 تا 35 دقیقه تداوم دارد. نهنگ گوژپشت در بین پستانداران طولانی‌ترین مهاجرت‌ها را نیز دارد. این نهنگ همه ساله حدود 16 هزار كیلومتر فاصله رفت و برگشت بین محل تغذیه تابستانی تا محل تولیدمثل را طی می‌كند.

غذا: از پلانكتون‌ها، سخت‌پوستان، نرم‌تنان، و ماهی‌های كوچك تغذیه می‌كند.

تولیدمثل: در زمستان و در آب‌های گرم جفت‌گیری می‌كند. در فصل جفت‌گیری معمولاً در نزدیك ساحل مشاهده می‌شود. پس از 11 ماه یك بچه می‌زاید كه چهارونیم متر طول و 680 كیلوگرم وزن دارد و تا یك سالگی وابسته به مادر است. در چهار تا شش سالگی بالغ می‌شود. طول عمر این نهنگ حدود 50 سال است.

نهنگ قاتل كوتوله



 (دلفین قاتل كوتوله)

مشخصات: جثه متوسط، جلوی سر گرد، شباهت زیادی به نهنگ قاتل و نهنگ سیاه دارد ولی از آن بسیار كوچك‌تر است. رنگ پشت سیاه یا خاكستری تیره، رنگ پهلوها روشن‌تر است. رنگ زیر چانه معمولاً سفید است و ناحیه‌ی سفیدی نیز اغلب در اطراف لب‌ها و روی شكم وجود دارد. باله‌ی پشتی بلند و داس‌مانند و باله‌ی سینه‌ای مانند دلفین سیاه خمیده نیست.

اندازه‌ها: طول سر و تنه 87 تا 207 سانتی‌متر، باله‌ی سینه‌ای 40 تا 50 سانتی‌متر، باله‌ی پشتی 20 تا 30 سانتی‌متر، پهنای دم 50 تا 66 سانتی‌متر، تعداد دندان‌ها 8 تا 12 عدد در هر طرف آرواره‌ی بالا و 10 تا 13 عدد در هر طرف آرواره‌ی پایین، وزن 56 تا 110 كیلوگرم (در نهنگ قاتل طول بدن به 9 متر و وزن به 5600 كیلوگرم می‌رسد).

پراكندگی: خلیج فارس و دریای عمان.

پراكنش جهانی: آب‌های گرم و معتدل اقیانوس‌های اطلس، هند و آرام و دریاهای مجاور آنها.

عادات: از عادات و رفتار این دلفین اطلاعات زیادی در دست نیست. در اسارت بسیار پرخاش‌گر است. از اسكوئید، ماهی و دلفین‌های دیگر به‌ویژه بچه‌های آنها تغذیه می‌كند.

نهنگ سای



 (نهنگ خاكستری، وال خاكستری)

مشخصات: حثه‌ای بزرگ دارد رنگ بدن خاكستری تیره (به رنگ آهن گالوانیزه) با نقاط سفید رنگی در قسمت انتهای بدن است. شیارهای سینه‌ای كوتاهند. تیغه‌های دندانی سیاه است و ترك‌های زرد رنگی دارد. تفاوت آن با نهنگ باله پشتی متقارن بودن رنگ تیغه‌های دندانی و آرواره‌ها می‌باشد.

اندازه‌ها: طول بدن 12 تا 20 متر، شیارهای زیر گلو 38 تا 65 عدد، تیغه‌های دندانی در هر طرف 300 تا 480 عدد، طول هر تیغه 90 سانتی‌متر، بیشترین وزن حدود 45 تن.

پراكندگی: دریای عمان و خلیج‌فارس، در حوالی بندر دیر مشاهده شده است.

پراكنش جهانی: اكثر اقیانوس‌ها و دریاها از قطب شمال تا قطب جنوب.

عادات: در گروه‌های دو تا پنج‌تایی مشاهده می‌شود. یكی از سریع‌ترین نهنگ‌هاست قادر است با سرعت زیاد كه به متجاوز از 50 كیلومتر در ساعت می‌رسد، شنا كند. فواره حدود سه متر ارتفاع دارد و به مدت یك تا دو ثانیه قابل رؤیت است. معمولاً 5 تا 10 دقیقه زیر آب باقی می‌ماند.

غذا: از موجودات بسیار ریز نظیر پاروپایان كه اندازه آنها ممكن است از ته سنجاق تجاوز نكند و همچنین كریل و ماهیان كوچك تغذیه می‌نماید.

تولیدمثل: زایمان در زمستان صورت می‌گیرد، طول نوزاد حدود چهار و نیم متر، وزن 680 كیلوگرم، طول عمر حدود 50 سال

نهنگ براید



 (وال براید ) ( نهنگ گرمسیری )

مشخصات: جثه نسبتاً کوچک، رنگ بدن آبی متمایل به خاکستری تیره و ریز بدن کمی روشن تر است. در روی سر و در فاصله بین سوراخ تنفسی تا نوک پوزه، سه نوار وجود دارد. باله های سینه ای داس مانند و حدود 46 سانتی متر. تیغه های دندانی در جلو سفید و در عقب دهان تیره رنگ هستند.

اندازه‌ها: طول بدن 12 تا 5/15 متر، شیارهای زیر گلو حدود 40 تا 50 شیار، تیغه‌های دندانی در هر طرف حدود 250 تا 370 عدد که معمولاً در جلو بهم وصل نمی شوند،. طول تیغه 45 سانتی‌متر، بیشترین وزن 40 تن.

پراكندگی: در ایران خلیج‌فارس و دریای عمان، در سال 1386 لاشه یک نهنگ براید در قشم مشاهده شده است.

پراكنش جهانی: تمام اقیانوس‌ها به خصوص در آب‌های گرم.

عادات: معمولاً‌در دسته‌های پنج تا شش تایی مشاهده می‌شوند، برای كنجكاوی نزدیك كشتی‌ها می‌آیند. طول فواره حدود چهار متر است. معمولاً بین چهار تا 20 دقیقه زیر آّ باقی می‌مانند.

غذا: از ماهیان كوچك، سخت پوستان و سرپایان تغذیه می‌كند.

تولید مثل: در تمام فصول قادر به جفت‌گیری هستند. طول آبستنی حدود 12 ماه است. یك بچه می‌زاید كه حدود سه و نیم متر طول و حدود یك تن وزن دارد. كمتر از یك سال شیر می‌خورد. در 10 تا 12 سالگی به سن بلوغ می‌رسد. طول عمر حدود 72 سال است

نهنگ باله پشتی



 (وال باله پشتی)

مشخصات: بعد از نهنگ آبی، بزرگ‌ترین موجود زنده روی زمین است. رنگ پشت خاكستری متمایل به قهوه‌ای، زیر شكم و زیر باله‌های سینه‌ای و دمی سفید است. باله‌های سینه‌ای حدود یك دوازدهم طول بدن است. باله پشتی بسیار خمیده به ارتفاع 61 سانتی‌متر، باله دمی پهن و حدود یك چهارم طول سر و تنه است. رنگ قسمت بیرونی آرواره پایین سمت راست سفید و آرواره سمت چپ خاكستری است. یك سوم تیغه‌های دندانی سمت راست سفید و بقیه تیغه‌های دو طرف آبی تیره و یا راه راه زرد و  خاكستری‌اند.

اندازه‌ها: طول بدن 18 تا 27 متر، نرها حدود دو متر كوتاه‌تر از ماده‌ها هستند. شیارهای زیر گلو 50 تا 86 عدد، تیغه‌های دندانی در هر طرف دهان 260 تا 480 عدد. طول هر تیغه حدود 90 سانتی‌متر، بیشترین وزن 120 تن.

پراكندگی: در ایران، خلیج‌فارس، اكثراً حوالی بندرعباس و دریای عمان.

پراكنش جهانی: تمام اقیانوس‌ها.

عادات: به صورت اجتماعی در گروه‌های شش تا هفت تایی زندگی می‌كند، می‌تواند با سرعت 37 كیلومتر در ساعت شنا كند. فواره، عمودی و قیفی شكل به ارتفاع چهار تا هشت متر است. گاهی در عمق 250 متری دیده می‌شود می‌تواند به مدت 15 دقیقه زیر آب باقی بماند.

تولید مثل: طول آبستنی حدود 11 ماه است، معمولاً یك بچه می‌زاید.

نوازد شش و نیم متر طول و حدود 2700 كیلووزن دارد. حدود هفت ماه شیر می‌خورد و سپس با مادر به مناطق قطبی مهاجرت می‌كند. ماده هر دو تا سه سال یك بار تولید مثل می‌كند. طول عمر حدود 80 سال است.

نهنگ اسپرم



مشخصات: بزرگ‌ترین عضو زیرراسته نهنگ‌های بادندان است. سر بزرگ و تقریباً چهارگوش و آرواره‌ی پایین بسیار باریك و نوك‌دار است. در زیر گلو دو تا ده شیار عمیق وجود دارد. باله‌ی پشتی بسیار كوچك و گرد است. باله‌های سینه‌ای كوچك، پهن با انتهای گرد هستند. رنگ كلی بدن قهوه‌ای تیره است. لب‌ها سفیدند.

اندازه‌ها: طول سر و تنه 11 تا 18 متر، تعداد دندان‌ها 20 تا 26 عدد در آرواره‌ی پایین. آرواره‌ی بالا فاقد دندان است. ماكزیمم وزن نر 57 تن، وزن ماده‌ها حدوداً نصف وزن نرها است. این اختلاف وزن در سایر نهنگ‌ها وجود ندارد.

پراكندگی: در سال 1386 یك جمجمه از این نهنگ در شرق شهر جاسك مشاهده گردید.

پراكنش جهانی: كلیه اقیانوس‌ها

عادات: معمولاً در آب‌های عمیق زندگی می‌كند و شیرجه‌های طولانی به اعماق آب دارد. اغلب در گروه‌های كوچكی كه متشكل از دو نر و چند ماده است مشاهده می‌شود. معمولاً بین آب‌های گرم و آب‌های سرد مهاجرت دارد.

غذا: از اسكوئیدها تغذیه می‌كند.

تولیدمثل: معمولاً در فصل بهار جفت‌گیری می‌كند. بعد از حدود 16 ماه یك بچه می‌زاید كه حدود 4 متر طول و 1000 كیلو وزن دارد. ماده‌ها در 13سالگی و نرها در 19سالگی بالغ می‌شوند. طول عمر حدود 70 سال است.

نهنگ آبی



 (نهنگ بزرگ ) ( وال آبی )

مشخصات: بزرگ ترین موجود زنده کره زمین است. رنگ پشت و شکم آبی تیره، متمایل به خاکستری و سفید است باله پشتی، بسیار کوتاه، معمولاً به ارتفاع 33 سانتی متر و در قسمت انتهایی پشت قرار دارد. باله های سینه ای تقریباً یک هفتم طول بدن و سطح زیرین آنها سفید است. به علت چسبیدن قشری از دیاتومه، زیر شکم زرد رنگ به نظر می رسد. سقف دهان و تیغه های دندانی سیاه رنگ اند.

اندازه‌ها: طول بدن 25 تا 3/33 متر، ( نرها كوچکتر از ماده‌ها ) تعداد شیارهای زیر گلو 55 تا 90 شیار، تیغه‌های دندانی در هر طرف آرواره بالا 260 تا 400 عدد. طول تیغه های جلو دهان متجاوز از 50 سانتی‌متر و در عقب دهان حدود 100 سانتی متر است. بیشترین وزن 180 تن.

پراكندگی: تمام اقیانوس ها.

پراكنش جهانی: تمام اقیانوس‌ها.

عادات: به صورت به صورت انفرادی یا در گوره های دو تا چهار تائی مشاهده می شود. مهاجرت های طولانی دارند. معمولاً با سرعت 22 کیلومتر در ساعت شنا می کند ولی در مواقع ضروری سرعتش را به 48 کیلومتر می رساند. فواره، عمودی و قیف مانند است و ارتفاع آن به 6 تا 12 متر می رسد. معمولاً پس از 8 تا 15 شیرجه سطحی با شیرجه ای عمیق به مدت نیم ساعت به زیر آب فرو می رود. نهنگ آبی تنها گونه ای از این جنس است که قبل ار فتن به زیر آب باله دمی آن در هوا دیده می شود، این نهنگ بلندترین صدا را در بین جانوران دارد. صدا با فرکانس کوتاه تولید می شود و در داخل آب تا صدها کیلومتر قابل شنیدن است.

غذا : عمدتاً از کریل که نوعی سخت پوست میگو شکل کوچک است و دیگر گونه های پلانکتون، خرچنگ ها و ماهیان ریز تغذیه می کند یک نهنگ بالغ در زیستگاه تابستانی روزانه حدود 40 میلیون از این حیوانات را که وزن تقریبی آنها حدود شش تن است می خورد. معمولاً در عمق کمتر از 100 متری به تغذیه می پردازد. 

تولید مثل: در فصل زمستان جفت گیری می کند. پس از 11 تا 12 ماه یک و به ندرت دو بچه، که حدود هفت متر طول و تا 3600 کیلو وزن دارد می زاید. دوران شیرخواره گی هفت ماه است، روزانه حدود 60 لیتر شیر می خورد و هر روز 90 کیلو به وزنش افزوده می شود. در شش تا هفت سالگی بالغ می شود. ماده ها معمولاً هر دو تا سه یال یک بار می زایند. طول عمر متجاوز از 70 سال است.

دلفین یونس



مشخصات: فاقد پوزه‌ی دراز است. جلوی سر تقریباً حالت عمودی دارد. فك بالا معمولاً بدون دندان است، باله‌ی پشتی بلند، خمیده و نوك‌دار، باله‌های سینه‌ای بلند و داسی‌شكل، رنگ بدن خاكستری تیره تا سیاه، كه با بالارفتن سن رنگ حیوان رو به سفیدی می‌گذارد ولی باله‌ها همچنان تیره می‌مانند، بر روی پوست نیز خطوط سفید نامنظمی وجود دارد.

اندازه‌ها: طول بدن 5/2 تا 4 متر، طول باله‌های سینه‌ای 60 سانتی‌متر، بلندی باله‌ی پشتی 40 سانتی‌متر، پهنای دم 76 سانتی‌متر، تعداد دندان‌ها در هر نیمه آرواره پایین 2 تا 7 عدد، آرواره بالا معمولاً فاقد دندان و یا گاهی دارای 1 تا 2 دندان است كه وجه تمایز آن با سیار دلفین‌ها می‌باشد. وزن حدود 400 كیلوگرم.

پراكندگی: این دلفین برای نخستین‌بار در ایران در سال 1370 توسط نگارنده در سواحل دریای عمان (10 كیلومتری شرق هورگالك واقع در نزدیكی روستای زرآباد بین بندر جاسك و بندر كُنارك) مشاهده و شناسایی شد. این دلفین به‌دلیل نامشخصی مرده و در ساحل افتاده بود. بدن آن سالم ولی رنگش كاملاً سیاه بود.

پراكنش جهانی: اكثر آب‌های گرم و معتدل.

عادات: از عادات و وضعیت تولیدمثل این دلفین اطلاع دقیقی در دست نیست. غالباً به‌صورت اجتماعی زندگی می‌كند و می‌تواند به مدت نیم‌ساعت زیر آب باقی بماند. اغلب در آب‌هایی كه بیشتر از 180 متر عمق دارد، مشاهده می‌شود. بسیار بازیگوش است. علاقه‌ی زیادی به تعقیب كشتی‌ها، موج‌سواری و بیرون پریدن از آب دارد. این دلفین و دلفین بینی‌بطری هم در اسارت و هم در حالت طبیعی قادرند با هم جفت‌گیری و تولید مثل كنند ولی بچه‌ها نازا هستند. اغلب از اسكوئیدها و یا اختاپوس‌ها تغذیه می‌كنند.